Specificaties Dankbaarheid
Lengte 23,72 meter
Breedte 4,78 meter
105 ton
Bouwjaar 1908.

Foto: de Dankbaarheid in de Noorderhaven te Groningen.
Anno 2003.

De Hasselteraak Dankbaarheid gleed in 1908 van de helling bij werf De Boer te Oude Pekela als 'Vrachtzoeker'. Het schip werd gebouwd in opdracht van Wolter Slik. De schipper verkocht het schip in 1919 aan Drewes Wieringa en begon een kolenhandel in Winschoten. Volgens de familie Slik was dit omdat mevrouw Slik niet van het varen hield.

Foto: de Dankbaarheid onder zeil voor de haven van Lemmer, 1922.

Hier ziet u scheepswerf de Boer te Oude Pekela anno 1929. De foto is gemaakt in opdracht van de houthandel Koertz.
Dit is een uitsnede uit die foto.

Van 1919 tot 1991 was de Dankbaarheid vervolgens in bezit van de familie Wieringa uit Groningen. Eerst voer vader Drewes Wieringa met de aak, onder andere met aardappelen, aardappelmeel, lijnzaad, mais, bieten en stenen.
Nadat zoon Eppo eerst met een andere 'Dankbaarheid' (een tjalk) had gevaren, kocht hij in 1959 het schip van zijn vader. De mast en het mastdek werden van de aak verwijderd omdat de verlader het schip met een grijper moest kunnen lossen en laden. Het ruim werd tot aan het voordek doorgetrokken door de dekken 'om te vouwen' tot den.

Foto: Dankbaarheid voor de sluis met een lading suikerbieten. De opduwer is al vooruit gevaren, circa 1965.

In 1961 kocht Eppo dus van Hermannus de Vroome het zeven meter lange sleepbootje als opduwer. Hij noemde het ook wel zijn 'jachtje'. Een officiële naam had het scheepje in die periode niet.

Vóór de komst van het 'jachtje' voer Eppo nog twee jaar met een open opduwer voorzien van een Fordmotor. Eind jaren zestig meert Wieringa af in Groningen en vindt een baan aan de wal. Hij blijft op de Dankbaarheid wonen tot in de jaren 1980. Vervolgens liggen beide schepen nog tien jaar lang in de Zuiderhaven voordat ze doorverkocht worden.

Foto's: Eppo Wieringa aan het vissen en het 'jachtje' varend in de Zuiderhaven te Groningen, circa 1970.

Eddie Douma kocht de Dankbaarheid in 1991 van Eppo Wieringa en maakte het geschikt als woonschip. Na het afronden van het restauratieproject 'Zeldzaamheid' is begonnen met het restaureren van de roef, die helemaal vernieuwd wordt.

De hasselteraak wordt niet terruggebracht naar de staat met mast en mastdek, maar geconserveerd zoals het met de opduwer heeft gevaren.
De roef wordt, met een deel van het dek, opnieuw geklonken. De betimmering is bij het demonteren volledig opgemeten en zal ook nieuw gemaakt worden. Andere grote klussen zijn het restaureren van het vooronder, dat nog in oude (maar slechte) staat verkeert en het terugbrengen van het braadspil op het voordek.

Foto: kop van het schip tijdens de hellingbeurt in mei 2003.

Hier is het zogenaamde 'braadspil' op het voordek te zien, dat in combinatie met een strijklier gebruikt werd om het anker omhoog te takelen. Dit eikenhouten braadspil zat er al vanaf de bouw van het schip in 1908 op, maar is door de jaren heen volledig verrot. Eddie heeft het er vanaf gehaald en opgemeten.

Foto: voordek, circa 1980.

Let op het schegzwaard dat aan de achtersteven bevestigd is. Dit gaf (net zoals zijzwaarden) meer stuurvermogen bij het op koers blijven. Voor motorschepen komt het eigenlijk niet van pas, daarom is het vrij bijzonder dat dit schegzwaard er nog onder zat.

Foto: kont van het schip tijdens de hellingbeurt in mei 2003.